Licenties in een gevirtualiseerde wereld

Het concept servervirtualisatie is inmiddels gemeengoed in de mainstream IT-gemeenschap. Maar uit gesprekken met IT-professionals blijkt wel dat softwarelicenties nog altijd een probleem kunnen vormen.

Regelmatig horen we verhalen over consolidatie-initiatieven die spaak lopen door de commerciële en juridische aspecten van het uitrollen van software. Die problemen zullen in de toekomst vermoedelijk alleen maar groter worden door de komst van dynamische virtuele omgevingen en uiteindelijk de private cloud.

Het is veelzeggend dat veel professionals nog altijd met veel vragen zitten na zoveel jaren van fysieke en virtuele server hosting. Uiteindelijk lijken er twee hoofdproblemen te bestaan:

1. Het verband tussen de waarde en de kosten wordt ondermijnd als virtualisatie wordt ingezet om servers te partitioneren.

Dit probleem ontstaat omdat virtuele servers over het algemeen slechts een deel van de beschikbare onderliggende server-resources aanspreken. In sommige gevallen gebeurt dit impliciet, in andere gevallen expliciet: bijvoorbeeld als een virtual machine (VM) slechts toegang krijgt tot twee CPU’s.

Door de opkomst van de muli-core- en de multi-threaded processors en de optie om fracties van CPU’s toe te kennen aan VM’s wordt de zaak alleen maar complexer.

Sommige vendors negeren deze ontwikkelingen en blijven aandringen op een licentiebedrag dat is gebaseerd op de volledige specs van de hosting machine. Deze benadering is minder gebruikelijk dan in het verleden, maar als hij wordt toegepast kan dat nog altijd leiden tot minder flexibiliteit.

Andere vendors proberen de ontwikkelingen wel te accommoderen, maar dan wel vaak op zo’n manier dat het voor veel klanten ondoorgrondelijk is. Vaak is de oplossing dusdanig dat het wel gunstig uitpakt voor de vendor maar niet voor de klant.

2. De flexibiliteit die ontstaat door het losmaken van de softwarelaag van de fysieke server.

In een gevirtualiseerde omgeving zijn applicaties niet langer verbonden aan een specifieke machine, dus is de hardware die onder een software-installatie ligt niet noodzakelijk steeds hetzelfde. Zelfs in een handmatig bijgehouden setup hebben beheerders veel vrijheid om resources tussen verschillende machines te verschuiven.

Ze maken hier in toenemende mate gebruik van en hardware wordt natuurlijk regelmatig vernieuwd. Deze voordelen worden echter niet ondersteund door de traditionele softwarelicenties. Softwarelicenties zijn immers traditioneel verbonden aan de onderliggende hardware waarop de betreffende software draait.

Het is treurig om te zien dat vendors die vooroplopen met het omarmen van cloud computing, tegelijkertijd het minst bereid zijn om hun licenties aan te passen aan de nieuwe tijd.